Het lichaam heeft gesproken

Tegen beter weten in. Dat was het iedere keer als je je niet lekker voelt. 6 uur opstaan, honden eten geven, ontbijten, even rusten en aan het werk. Poepscheppen, water verschonen, sneeuw ruimen met de snöslunga en het avondeten voor de honden klaarmaken. In dit geval betekende dat het hakken en snijden van grote hompen bevroren vlees. Mijn longen waren duidelijk nog niet hersteld en een nieuwe koude lucht aanslag waarbij de temperaturen zakte tot -30 graden Celsius waren toch even teveel voor mijn lijf. Het gevolg, weer meer hoesten en ’s nachts hoge koorts. Dinsdag was ik het zat, ik had het gevoel dat ik een longontsteking had opgelopen en dat is toch iets wat niet verstandig is om te negeren. Ik besloot naar het plaatselijke gezondheidscentrum te gaan om mij te laten checken en een antibiotica kuur te vragen.

De dokter was er deze week niet. Die is er alleen de oneven weken. Maar evengoed werd ik deskundig behandelt door het verpleegkundig/ambulance personeel. Mijn bloeddruk werd gemeten, mijn bloedzuurstof saturatie en er werd met een stethoscoop naar mijn longen geluisterd. Tevens werd er bloed afgenomen voor analyse. Conclusie; geen longontsteking maar uit de analyse van mijn bloed kwam naar voren dat ik wel een verhoogde antilichamen concentratie had wat duidt op een infectie. Ik werd naar huis gestuurd met de boodschap om de volgende dag terug te komen. Dan zou er een nieuwe bloedanalyse worden gedaan waarbij zou worden gekeken of de concentratie aan antilichamen zou zijn gestegen of zijn gedaald.

De volgende dag ging ik terug, ik had redelijk goed geslapen en het rustig aan gedaan met werken. Inderdaad waren mijn bloedwaarden nu beter. Nog niet optimaal maar ik was aan de beterende hand. Ik kreeg dus geen antibiotica mee (ik vind dat zelf een goed beleid) en tevreden ging ik terug naar huis en weer keihard aan het werk. Daar ging het fout. Na vijf uur buiten aan het werk te zijn geweest viel ik kapot neer op mijn bed met een gloeiend hoofd. Ik had weer flinke koorts. In de nacht van woensdag op donderdag werd ik drie keer ’s nachts wakker met koorts. Ik baalde flink. De volgende dag deed ik het rustiger aan maar het hoesten was weer erger geworden. ’s avonds had ik weer koorts. Ik was er klaar mee. Ik besloot dat ik minimaal een week rust nodig had om op mijn gemak te herstellen. Ik belde Anouk en vroeg of ik een aantal dagen bij haar kon blijven. Het antwoord was gelukkig positief. Ik vertelde mijn gastvrouw Irene dat ik vanwege het feit dat ik een week wilde herstellen ik de volgende dag weg wilde gaan. Zij was teleurgesteld maar begreep het gelukkig wel.

De volgende dag werd ik later dan gepland wakker. Ik was midden in de nacht toch weer een keer met koorts wakker geworden en daarna in een diepe slaap beland. Binnen een uur had ik al mijn bagage in de auto. Daarna een emotioneel afscheid van de Malamute’s, Dino, Guinni en Jennifer, Ettan en Indra, Lt en Star, Red en Minnie en Sid en Mind. Ik had 750 kilometer te gaan over grotendeels besneeuwde en verijsde wegen dus ik zou er minimaal tien uur over doen. De eerste 150 kilometer naar Stromsund heet de Wilderness Road. Een schitterende weg door de wilde natuur, langs meren door eindeloze bossen en bergen. Er is hier verder niks, geen dorpjes, geen benzine station niks. Alleen een eindeloze besneeuwde en verijsde weg. Kortom fantastisch. Aan het einde van de dag zou het flink gaan sneeuwen in de regio waar ik naar toeging, Värmeland Län. Ik gaf de Dacia de sporen, op naar het zuiden.