Zouden ze mij opeten?

Van Klövsjö naar Gäddede

Rustig opgestaan, nog steeds wat lichte verhoging maar ik voelde mij al een stuk beter dan gisteren. De tijd genomen om lekker te douchen en daarna mijn auto opnieuw in te pakken. Uiteindelijk gaf ik rond tien uur de Dacia weer de sporen. Het was een stuk warmer. Het tempo bleef tussen de 60 en 80 km/u  afhankelijk van de toestand van de wegen. Ik raak eraan gewend dat alles hier in een ander tempo gaat.

Nadat ik het wintersport dorp was uitgereden volgde eerst een lange afdaling over een weg met aangereden sneeuw, even goed opletten dus. Later op de dag begon het te regenen en waren sommige wegen al lekker schoon gereden. Daar kon de snelheid zowaar naar de 100 km/u.

Met af en toe een koffiestop verliep de reis voorspoedig. De laatste anderhalf uur ben ik geen auto tegengekomen. Ik had het gevoel alsof ik naar het einde van de wereld reed. Mooie vergezichten met bergen en meren.

Om vijf over vier reed ik achter Irene, mijn gastvrouw, haar erf op. Irene kwam net van haar werk, het was al pikkedonker. De begroeting was hartelijk en nadat ik mijn spullen naar binnen had gebracht gingen we meteen aan het werk. Poepzakken wegbrengen naar de vuilstort. Daarna een lekker pizzaatje eten.

Vervolgens kennismaken met de honden, Dino, Guinni en Jennifer in de eerste kennel. Ettan en Indra in de tweede. Lt en Star in de derde en Mind en Sid in de vierde kennel. Red en Minni mochten binnen slapen. Daarna was het poep scheppen en het eten klaarmaken voor de honden. Tijdens het poepscheppen mocht ik al even nader kennis maken met Ettan en Indra door rustig rond te lopen in hun kennel. Ze kwamen mij uitgebreid besnuffelen en wilden natuurlijk aangehaald worden. Ook sprongen ze tegen mij op om even te testen hoe stevig ik in mijn schoenen stond.

Het eten geven aan deze strijders is een belevenis op zich. Zodra Irene en ik naar buiten komen met de gevulde voederbakken beginnen de honden onbedaarlijk te huilen en door hun kooien te rennen. Alles gebeurt vervolgens in een strikte volgorde. Aan alles is te merken dat deze strijders nog dicht bij de natuur staan. Ze schrokken hun vlees in één a twee happen gulzig naar binnen.

Irene legt mij later op de avond uit waarom de honden in groepjes van twee of drie gescheiden in de kennels zitten. De honden zijn zeer vriendelijk naar mensen maar onderling kunnen ze behoorlijk agressief zijn. Zij vertelt mij dat het er tijdens een gevecht tussen twee Malamute’s heel hard aan toe gaat. De gevolgen van zo’n gevecht moeten door een dierenarts behandeld worden.

Ik ben dus gewaarschuwd om er goed op te letten de kooien goed te sluiten als ik erin of eruit ga. Het komende weekeinde krijg ik meer uitgebreide instructies over de werkzaamheden.